In elk jaargetijde, of het nu regent of sneeuwt, vriest dat het kraakt, de bomen in bloei staan en de zomerzon onafgebroken zijn warmte straalt, lopen de wolvenwachters door gebieden waar de wolf voorkomt op zoek naar pootafdrukken, uitwerpselen of andere sporen van wolven. Als de bossen druk bezet zijn, maar ook als de stilte overheerst, observeren ze wandelaars, dagjesmensen, gezinnen met drukke kinderen en vooral hondenbezitters die al dan niet hun honden los laten lopen. Tevens houden ze in de gaten of er dingen gebeuren die het daglicht niet kunnen verdragen, zoals vernielingen, vreemde objecten die te maken kunnen hebben met illegale jachtpraktijken en stroperij, of verdachte ontwikkelingen die erop duiden dat de ongeschreven wetten van de natuur worden omzeild. Alles wat niet pluis is in wolvengebieden, wat verstoring geeft in de ‘wolvenmaatschappij’, nemen ze in zich op.

De meeste wolvenwachters wonen op de Utrechtse Heuvelrug, Drenthe of op de Veluwe en struinen te voet door de bossen en over de heides. Dat is niet voor mij weggelegd, want mijn woonoord ligt in het 'wolvenloze' land van Maas en Waal. 

Vanwege mijn aangeboren sportverslaving neem ik de fiets en trap over lands verlaten wegen van Maas en Waal en de Betuwe naar de Utrechtse Heuvelrug om daar mijn missie als fietsende wolvenwachter uit te voeren. Tijdens een fietsronde, en met de wolf onveranderlijk aanwezig in mijn hoofd, let ik vooral op de omheiningen van weilanden waar schapen lopen. Het is een gewoonte geworden om te zien of ze wolfwerend zijn, zelfs in gebieden waar de wolf niet voorkomt. Ik fiets met regelmaat langs plekken waar wolven schapen aanvielen en spreek vaak in gedachten de boer aan: “Ga je nu wel je dieren beschermen?”

Ik slinger over smalle steegjes en bospaden waar wolven gespot zijn en stel me voor dat ze in het geniep mij nu spotten. Ik rijd langs bosranden en let op de parkeerplaatsen en toegangswegen bij populaire natuurgebieden om te zien hoe de toeristische bezetting is. Ook ontkom ik er niet aan dat ik de trieste plekken passeer waar wolven zijn doodgereden in het verkeer.

“Omgekomen door de onomkeerbare vooruitgang!” noemt men dat.

En mocht het toeval mij parten spelen, dan prijs ik de dag dat er een wolf ook mijn fietswielen kruist. Zo fiets ik met de wolven kriskras door een deel van Nederland, van het Land van de Grote Rivieren naar de zanderige, groene Veluwe, door de vlakke Gelderse Vallei en over de glooiende wegen van de Utrechtse Heuvelrug.

Het is een dankbare taak om als wolvenwachter mee te kunnen helpen om de wolf te beschermen tegen bedreigingen en onrechtvaardigheden die op de loer liggen. Alle bewijzen en aanwijzingen die de wolvenwachters tijdens hun speurwerk verzamelen, kunnen gebruikt worden door de juridische tak van de stichting om, wanneer de situatie daar om vraagt, gerechtelijke procedures te starten. De sensatieberichten die de media over de wolf naar buiten brengt, bevat niet altijd het juiste waarheidsgehalte. Dat schept chaos en verstoring wat uiteindelijk leidt tot het in het kwaad daglicht zetten van de wolf. De wolvenwachters hebben daarom een heel belangrijke taak om met gedegen speurwerk te voet of met de fiets de ware gebeurtenissen die zich afspelen omtrent de wolf aan het licht te brengen...