Het excuus van de barbaar

Men deinst er tegenwoordig niet meer voor terug om beelden in de media te tonen van landbouwdieren (voornamelijk schapen) die door een wolf zijn gegrepen; dieren met bebloede en deels verscheurde vachten die vaak levenloos in weilanden liggen. 

𝐻𝑎𝑛𝑠 𝑣𝑎𝑛 𝑑𝑒r 𝑃𝑜𝑙, 𝐶𝑜𝑜̈𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑡𝑜𝑟 𝑊𝑊𝐿 𝑊𝑜𝑙𝑓𝑤𝑒𝑟𝑒𝑛𝑑𝑒 𝑟𝑎𝑠𝑡𝑒𝑟𝑠, 𝑣𝑟𝑖𝑗𝑤𝑖𝑙𝑙𝑖𝑔𝑒𝑟 𝑊𝑊𝐿 𝑊𝑜𝑙𝑣𝑒𝑛𝑤𝑎𝑐ℎ𝑡𝑒𝑟𝑠 𝑒𝑛 𝑎𝑢𝑡𝑒𝑢𝑟, 25 april 2026

Of dieren die nog leven, maar zo zwaar zijn gehavend dat ze uit hun lijden verlost moeten worden. Voor velen geven deze beelden de impressie dat de wolf meedogenloos, bloeddorstig en levensgevaarlijk is en dat hij daarom niet in onze ‘beschaafde’ maatschappij gewenst is.

Beschaafd! Hoe kan men over een beschaafde maatschappij spreken als er massaal weggekeken wordt van die grote aantallen veetransporten waarmee er jaarlijks miljoenen runderen, kalveren, schapen, varkens en pluimvee naar de slachthuizen worden gebracht. Dieren met een waardige ziel, waarvan de meeste een ondraaglijk, kort leven achter de rug hebben, na de geboorte van hun moeder zijn weggerukt, opgesloten in megastallen en nooit het daglicht hebben gezien. Dieren gefokt voor het menselijk genot worden als zielloze wezens afgevoerd voor de slacht.

Hoe zou men zich voelen als men zelf kon zien hoe deze onschuldige, trouwe dieren die met verdriet in hun ogen en rillend van angst, voor het abattoir op hun beurt wachten om naar een onherroepelijke dood te worden geleid? Wat zou het met ons doen als we zagen hoe de dieren worden vergast en vervolgens de halsslagaders worden doorgesneden? Of hoe kippen uit kooien worden getrokken, aan hun poten worden opgehangen, geëlektrocuteerd worden in een stroombad waarna messen hun kelen doorsnijden? We weten van deze afgrijselijke praktijken, maar we willen het niet weten. We zijn immers onderdeel van een ‘beschaafde’ maatschappij, waar iedereen voor iedereen zorgt, veiligheid, gezondheid, voedsel en bestaanszekerheid vooropstaan, maar waar veel te weinig aandacht geschonken wordt aan het ondraaglijke lijden van de dierlijke schepping.

Er wordt met bebloede vingers naar de wolf gewezen, maar in feite maakt hij duidelijk hoe barbaars de mensen zelf zijn.