Copyrights Bram: Ramon van Bentum 

Terwijl in de rest van Nederland nagenoeg in alle lagen van de bevolking een verjongende levensstijl zijn intrede nam, gingen in Staphorst de oude rituelen onverminderd door. Ondanks dat de geschiedenis er lange tijd heeft meegelift op het moordende tempo van de vooruitgang, heeft het uiteindelijk toch moeten afhaken. Vele gebruiken die generaties lang bovenaan op het ereschavot stonden, degradeerden naar de subtop van het B-garnituur. Maar niet alles hield halt bij het bordje ‘verleden tijd’. Nog steeds staat de gemeenschap van Staphorst bekend als een van de meest kerkelijke binnen Nederland die zich kenmerkt met een gesloten karakter en is daarmee ook de grootste Hersteld Hervormde Kerk van Nederland.

Staphorst ligt in de Bijbelgordel en het is daarom niet vreemd dat politiek gezien de Staatkundig Gereformeerde Partij er de scepter zwaait. Maar de lange arm van de SGP reikt verder dan de leefgemeenschap van Staphorst. Want ook de wolven die (toeval of niet) in een groot deel van de Bijbelgordel voorkomen, worden ongewild in de kerkelijke richtlijnen opgenomen. Er worden namelijk in de Kop van Overijssel nog wel eens schapen gegrepen door de wolf. Daarom pleit een raadslid van de SGP voor een nulstandgebied voor de wolf, vanwege een toenemende overlast van dit roofdier. Hij haalt daarbij een citaat uit de Bijbel aan: “Dat we verantwoordelijkheid moeten nemen als rentmeesters over Gods schepping!”

In simpele taal bedoelt hij: “Afschot!”

Maar wordt er met dit Bijbelcitaat niet iets anders bedoeld? Wij mensen, met wat voor religieuze achtergrond dan ook, hebben juist de verantwoordelijkheid om voor de natuur, voor alle dieren en alle zielen te zorgen die onze hulp nodig hebben.

Onze Stichting wordt geleid door actieve orthodoxe Joden die het Hebreeuws kunnen lezen en merken vaak op dat rentmeesterschap vanuit het Hebreeuws iets heel anders betekent dan onderdrukking van dieren. Zo leren zij dat rentmeesterschap over de natuur “zorgen voor de natuur” betekent, waar de wolf een prominent onderdeel van is. 

Staphorst, waar de legendes en mythen van weleer als een dikke brij de zwartgeblakerde, koperen ketel uitrijzen, is toch zeker, net zoals dat Gallisch dorpje dat zich zonder wapengekletter kranig weerde, zelf goed in staat om oplossingsgericht en met gedegen handenarbeid (wolfwerende omheiningen) de schapen te beschermen tegen de wolven; zielen die eveneens toebehoren aan Gods schepping.

Lees ook: Wolven en het einde der tijden: https://jodendom-online.nl/articles.php?view=article&id=1604