De wolf en de herder: twee samenlevende tegenpolen...

Door Hans van der Pol, WWL Wolvenwachter en vrijwilliger WWL Wolfwerende Rasters

Wie kan er niet genieten van de dartelende lammetjes in de weilanden, als het voorjaar is aangebroken. Een blij makend beeld waar velen mee zijn opgegroeid. Maar het is allemaal niet zo vanzelfsprekend als het lijkt.

In Nederland zijn iets minder dan 30.000 schapenhouders actief, zowel beroepsmatig als voor de hobby. Een aantal dat elk jaar afneemt, alsmede het aantal schapen dat gehouden wordt. De moeilijkheden waar de schapensector mee te kampen heeft en de problemen die zich er alsmaar opstapelen, hebben vele schapenhouders doen besluiten om ermee te stoppen. Er zijn verschillende redenen op te noemen, bijvoorbeeld het blauwtongvirus dat rondwaarde. Dat hakte er flink in waardoor veel schapen, mede bij gebrek aan een goed werkende vaccinatie, zijn doodgegaan. Daarnaast is de graasdierpremie, een financiële steun voor schaapherders en begrazingsbedrijven, een paar jaar geleden afgeschaft, wat voor hen betekende dat ze plotsklaps veel inkomen misliepen. Ook de regelgeving omtrent pachten van percelen en het in aanmerking komen voor een weide maakt het er allemaal ook niet makkelijk op. En toen de wolf zich vestigde in Nederland, wat tot op de dag van vandaag in de schapensector voor veel opschudding zorgt, was voor een aantal schapenhouders de maat vol en gaven ze de pijp aan Maarten.

De wolf: voor de ene schapenhouder een uitdaging en voor de andere een kwelling. Waar de een volop in de weer is met het verbeteren van de omheining om de wolf te weren, onderneemt de ander geen enkele actie om zijn dieren te beschermen. Er wordt vaak geopperd dat de subsidieaanvraag voor wolfwerende maatregelen te moeilijk, te langdradig en te ingewikkeld is, en dat het plaatsen van een wolfwerend raster veel gedoe en gehannes met zich meebrengt. Daarbij komt ook nog het geloof dat zo’n raster niet goed werkt, dus waarom al die moeite doen om deze te bouwen. Een gedachte die onterecht is, omdat er wel degelijk bewijs is dat deze rasters hun dienst bewijzen.

Het is goed om begrip te tonen voor de perikelen waar schapenhouders in deze tijd mee van doen hebben. Ook voor de frustraties en het verdriet bij het zien van gedode schapen na een wolvenaanval. Maar het is onbevattelijk om de dieren, die afhankelijk zijn van mensen, aan hun lot over te laten door er niets of nauwelijks iets aan te doen. Of het nu ligt aan onwil, onmacht, onverzettelijkheid of groepsdruk van de omgeving, wil men zijn dieren behoeden voor onheil, dan ontkomt men er niet aan om beschermende maatregelen te nemen. Een feit is dat de wolf zich nu eenmaal een plaats in de Nederlandse natuur heeft toegeëigend. Ook de schapensector heeft een plek in diezelfde natuur verworven. Willen deze twee tegenpolen met elkaar samenleven, dan zullen er concessies gedaan moeten. Hoewel de roep ernaar luid te horen is, hoort daar geen beheer van de wolf bij, want dat druist in tegen elke vorm van leven en staat haaks op de ongeschreven regels van de natuur...