Copyrights Bram: Ramon van Bentum

De rode wolf dankt zijn naam aan de warme tinten in zijn vacht. Op de rug overheersen meestal grijze en bruine kleuren, terwijl op poten, oren en flanken vaak een duidelijke roodachtige gloed zichtbaar is. In grootte vormt hij een soort middenweg tussen een Coyote en een Grijze wolf: groter en krachtiger dan een coyote, maar doorgaans slanker dan veel noordelijke wolven.

Rode wolven leven meestal in kleine familieroedels. Zo’n roedel bestaat vaak uit een ouderpaar met hun jongen. Hun voedsel bestaat vooral uit konijnen, knaagdieren, wasberen en soms jonge herten. In tegenstelling tot sommige wolven uit noordelijke gebieden, die regelmatig grote hoefdieren bejagen, zijn rode wolven flexibele jagers die zich aanpassen aan het landschap waarin ze leven.

In de twintigste eeuw ging het dramatisch mis met deze soort. Door intensieve vervolging, verlies van leefgebied en vermenging met coyotes namen de aantallen sterk af. In 1980 werd de rode wolf zelfs in het wild uitgestorven verklaard. Er leefden nog enkele dieren in gevangenschap. Vanuit deze kleine populatie werd in 1987 een herintroductie gestart in het Alligator River National Wildlife Refuge in North Carolina. Vandaag de dag leeft er nog steeds een kleine wilde populatie, terwijl fokprogramma’s proberen de soort te behouden.

Wanneer een grijze wolf rood lijkt

De naam “rode wolf” kan soms voor verwarring zorgen. Niet alleen de Noord-Amerikaanse soort kan rood lijken. Ook de Grijze wolf kan een vacht hebben met een duidelijke roodachtige of roestbruine tint.

Dat heeft verschillende oorzaken. Wolven hebben genetisch veel variatie in pigment, waardoor de vachtkleur sterk kan verschillen. Ook het landschap speelt een rol: warmere tinten kunnen in bepaalde gebieden betere camouflage bieden. Daarnaast verandert de vacht door de seizoenen. Wanneer de wintervacht afslijt, kan de ondervacht zichtbaar worden en die kan een roodachtige gloed hebben. Soms is het simpelweg individuele variatie — een wolf met een opvallende kleur binnen een verder grijze populatie.

Bram: een rood getinte grijze wolf

Een bekend voorbeeld daarvan was Bram  in Nederland. Bram werd vaak beschreven als een rood getinte grijze wolf. Vooral wanneer hij in zonlicht werd gezien, kon zijn vacht een duidelijke roestkleurige gloed hebben. Toch was hij biologisch gewoon een grijze wolf, net als andere wolven in Europa. Zijn uiterlijk laat zien hoe groot de natuurlijke variatie binnen één soort kan zijn.

Een roodkleurige wolf in Israël

Ook in het zuiden van Israël, in de Yatir-regio aan de rand van de Negev, is in 2024 een uitzonderlijke wolf waargenomen met een opvallend roodachtige vacht.

Het ging niet om een aparte soort, maar ook om een wolf met rood pigment – dus feitelijk een “grijze rode wolf”. Ook hier werld de kleur wordt veroorzaakt door een verhoogde expressie van pheomelanine, een pigment dat verantwoordelijk is voor rood- en roestachtige tinten in de vacht.

Dergelijke kleurvariaties komen binnen de soort grijze wolf  soms voor, maar een zo uitgesproken roodkleurig individu was in Zuid-Israël nog niet eerder gedocumenteerd. De waarneming werd vastgelegd door de Israel Nature and Parks Authority (INPA).

Deze wolf behoort tot de Arabische wolf, een woestijnondersoort van de grijze wolf die voorkomt in Israël en andere delen van het Midden-Oosten. In de droge landschappen van de Negevwoestijn hebben deze wolven vaak een lichtere, zandkleurige vacht, wat een roodachtige gloed kan versterken.