Copyrights Bram: David Liesker

𝐷𝑜𝑜𝑟 𝐻𝑎𝑛𝑠 𝑣𝑎𝑛 𝑑𝑒 𝑃𝑜𝑙, 𝑊𝑊𝐿 𝐶𝑜𝑜̈𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑡𝑜𝑟 𝑤𝑜𝑙𝑓𝑤𝑒𝑟𝑒𝑛𝑑𝑒 𝑟𝑎𝑠𝑡𝑒𝑟𝑠, 𝑊𝑊𝐿 𝑊𝑜𝑙𝑣𝑒𝑛𝑤𝑎𝑐ℎ𝑡𝑒𝑟 𝑒𝑛 𝑊𝑊𝐿 𝐴𝑢𝑡𝑒𝑢𝑟.

Er zullen mensen zijn die dit bijzondere gebaar, van de jonge vrouw die bloemen legde op de overleden wolf, met liefde omarmen. Sommigen zullen er een andere mening op na houden en waarschijnlijk gezegd hebben: “Je gaat toch geen wolf eren? Een roofdier ophemelen dat een boel ellende veroorzaakt?”

Ieder heeft nu eenmaal het recht om zijn of haar mening te uiten, zolang het maar niet de ethisch verantwoorde lijntjes overschrijdt. In wezen komen meningsverschillen over de aanwezigheid van de wolf voort uit de manier van hoe we naar de natuur kijken. Zie we onszelf als heerser van de natuur en dat we de macht toegewezen hebben gekregen om alles te beheren wat het voortbrengt? Of staan we met beide benen in de natuur, voelen we ons ermee verbonden en zien we ons als een onderdeel ervan?

In onze moderne, westerse cultuur wordt er nog weleens vreemd gekeken naar het grote respect die oosterlingen hebben voor hun dieren. Vaak hebben bepaalde diersoorten vanuit religieuze en culturele overtuigingen een heilige status gekregen, zoals koeien, apen en slangen in India, de olifant in Thailand of de tijger in China. Ze worden met veel bevlogenheid geëerd. Er mag geen haar worden gekrenkt. In het Tibetaanse Boeddhisme mogen dieren zelfs helemaal niet gedood worden. Daar zijn alle dieren gelijkwaardige wezens en zijn alle levens verbonden. Diep mededogen is de basis voor de omgang met dieren. Het onnodig veroorzaken van pijn of dood bij dieren, leidt tot zwaar negatief karma. Veel inheemse volkeren, voornamelijk de Indianen, beschouwen de wolf als een heilig dier. Ze bewonderen de wolf om zijn intelligentie, strategisch inzicht en zijn loyaliteit binnen de roedel. En het observeren van de wolf kan volgens hen helpen bij innerlijke genezing en spirituele groei.

In ons land, en in de meeste andere Europese landen, zijn naast de huisdieren vooral de economische groei en de multiculturele samenleving heilig verklaard. Er wordt veel gedaan voor het welzijn van de mens. Dat is goed, dat mag, maar daarbij moet de natuur met al haar bewoners het wel eens ontgelden. Dieren die schade veroorzaken aan landbouwgewassen, een gevaar vormen voor de infrastructuur, beticht worden voor de teloorgang van weidevogels, of de mens voor de voeten lopen, worden met het predicaat ‘ongewenst’ bestempeld en mogen met politieke instemming worden verjaagd, gedood of zelfs compleet worden uitgeroeid. Aan de andere kant zijn er tal van dierenrechtenorganisaties, natuurverenigingen en milieu-activisten die zich juist inzetten voor het welzijn en bestaansrecht voor deze dieren. Voor hen is het zonneklaar dat bosrijke omgevingen en gezonde, natuurlijke landschappen waarin het krioelt van het dierlijk leven de basis vormt voor ons eigen welbevinden. Mensen kunnen niet zonder de natuur en niet zonder dieren. Ze brengen ons in een duurzame staat van balans, ze geven ons geluk, energie en mentale veerkracht, ze laten ons sociaal verbonden voelen en ze beïnvloeden ons dagelijks leven positief. De bloemen die de jonge vrouw op de overleden wolf legde, was niet alleen een eerbetoon, maar ook een signaal dat we de verbinding met de natuur, die ooit zo krachtig was, nooit mogen verliezen …

Afbeelding: eeuwig slapende wolf met duizendblad, getekend door Dine van Boskunst.