𝗗𝗲 𝗦𝘁𝗮𝗳𝗳𝗼𝗿𝗱 𝗲𝗻 𝗱𝗲 𝘄𝗼𝗹𝗳: 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝗺𝗲𝘁𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗿𝗶𝘀𝗶𝗰𝗼’𝘀 𝗺𝗲𝘁 𝘁𝘄𝗲𝗲 𝗺𝗮𝘁𝗲𝗻?

𝐆𝐢𝐬𝐭𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐢𝐬 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐦𝐨𝐞𝐝𝐞𝐫 𝐠𝐞𝐛𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐝𝐨𝐨𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐒𝐭𝐚𝐟𝐟𝐨𝐫𝐝, 𝐧𝐚𝐝𝐚𝐭 𝐝𝐞𝐳𝐞 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐨𝐧𝐝𝐣𝐞 𝐚𝐚𝐧𝐯𝐢𝐞𝐥. 𝐌𝐢𝐣𝐧 𝐦𝐨𝐞𝐝𝐞𝐫, 𝐞𝐞𝐧 𝐯𝐫𝐨𝐮𝐰 𝐨𝐩 𝐥𝐞𝐞𝐟𝐭𝐢𝐣𝐝, 𝐡𝐚𝐝 𝐝𝐞 𝐤𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐨𝐦 𝐝𝐞 𝐡𝐨𝐧𝐝 𝐢𝐧 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐧𝐞𝐤𝐯𝐞𝐥 𝐭𝐞 𝐠𝐫𝐢𝐣𝐩𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐦 𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐨𝐧𝐝𝐣𝐞 𝐚𝐟 𝐭𝐞 𝐭𝐫𝐞𝐤𝐤𝐞𝐧. 𝐃𝐚𝐚𝐫𝐛𝐢𝐣 𝐛𝐞𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐡𝐨𝐧𝐝 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐢𝐧 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐚𝐧𝐝.

𝐷𝑜𝑜𝑟 𝑒𝑒𝑛 𝑣𝑟𝑖𝑗𝑤𝑖𝑙𝑙𝑖𝑔𝑒𝑟 𝑣𝑎𝑛 𝑊𝑒𝑟𝑘𝑔𝑟𝑜𝑒𝑝 𝑊𝑜𝑙𝑓 𝐿𝑒𝑢𝑠𝑑𝑒𝑛, 21 𝑗𝑢𝑛𝑖 2026

Al langere tijd valt deze hond uit naar andere honden. Toch is er niet eerder melding gedaan bij politie of handhaving.

Waarom niet?

Misschien omdat honden als huisdier zo zijn ingeburgerd dat we de risico’s die een hond met zich meebrengt vaak voor lief nemen. We kijken er nauwelijks nog van op. We bedekken het met de mantel der liefde, want we houden van Fikkie en Fikkie hoort nu eenmaal bij het gezin.

Ik weet daar zelf ook iets van. Ik heb al 33 jaar honden. Ze zijn altijd onderdeel geweest van mijn leven en van mijn gezin. Juist daarom weet ik ook dat een hond niet vanzelf ‘goed’ gaat. Een hond vraagt begeleiding, aandacht, begrenzing en vooral liefde.

Martin Gaus gebruikte ooit de bekende metafoor: “U haalt een wolf in huis.” Hij deed dat in zijn boek Hondenmanieren. En daar zit iets in.

Veel mensen beseffen onvoldoende wat het betekent om een hond in huis te nemen. Hoeveel verantwoordelijkheid daarbij komt kijken. En hoeveel schade er kan ontstaan als die verantwoordelijkheid niet wordt genomen.

Terug naar het incident met mijn moeder. Dit komt niet in het nieuws. Het wordt niet breed gedeeld in Facebookgroepen. Er bestaat, voor zover ik weet, ook geen populaire Facebookgroep met een naam als “𝑁𝑜 𝐷𝑜𝑔𝑠” of “𝐻𝑜𝑛𝑑𝑒𝑛𝑚𝑒𝑙𝑑𝑝𝑢𝑛𝑡 𝐺𝑒𝑒𝑛 𝐻𝑜𝑛𝑑”.

Gisteren las ik op de Facebookpagina “𝑊𝑜𝑙𝑣𝑒𝑛𝑚𝑒𝑙𝑑𝑝𝑢𝑛𝑡 𝐺𝑒𝑒𝑛 𝑊𝑜𝑙𝑓” over een incident met een vrouw bij Leersum. Een gewonde vrouw was aangetroffen in het bos. De groep stelde al snel dat er vermoedelijk sprake was van een aanval door een wolf.

De ervaring leert bij eerdere incidenten in de afgelopen jaren dat media snel naar de wolf wijzen. Zelfs van het NOS Journaal, waarvan je toch maximale objectiviteit mag verwachten, heb ik die reflex eerder gezien.

Achteraf wordt zo’n beeld bovendien lang niet altijd duidelijk gerectificeerd. Als later blijkt dat bijvoorbeeld een hond schapen heeft aangevallen, terwijl eerder werd gekopt dat een wolf schapen had gedood, blijft die eerste indruk vaak hangen.

Eerder heeft wolf Bram een vrouw en een kind verwond. Praat ik dat goed? Nee. Net zomin als ik goedpraat dat een hond een mens of kind verwondt. Dat is onacceptabel.

Maar onacceptabel betekent niet automatisch dat doden de enige logische vervolgstap is. Bij honden kijken we vaak eerst naar maatregelen. Een muilkorf. Een aanlijnplicht. Gedragstraining. Begeleiding. Soms gaat het alsnog mis en moet er strenger worden ingegrepen, maar de reflex is meestal niet meteen: afschieten.

Bij een wolf kun je natuurlijk geen muilkorf omdoen. Maar ook daar bestaan andere vormen van ingrijpen. Denk aan vroegtijdig verjagen met paintball, zodat een wolf opnieuw afstand leert houden tot mensen. Of aan het tijdelijk afsluiten van gebieden, waardoor een roedel meer rust krijgt en mensen minder dicht bij jonge dieren of rustplekken komen.

De vraag is dus niet of incidenten met wolven acceptabel zijn. Dat zijn ze niet. De vraag is of wij bereid zijn om net zo zorgvuldig naar oorzaken, maatregelen en verantwoordelijkheid te kijken als we bij honden vaak doen.

Want waarom reageren we zo verschillend?

Bij honden hebben we geleerd om een bepaalde mate van onvoorspelbaarheid te accepteren. We weten dat het mis kan gaan, maar omdat de hond zo dicht bij ons staat, plaatsen we dat risico in een ander kader. Bij wolven lukt ons dat veel minder goed. Daar wordt hetzelfde woord, onvoorspelbaarheid, al snel bedreiging.

Juist daarom raakte mij het citaat van milieufilosoof Martin Drenthen: “𝑈𝑖𝑡𝑒𝑖𝑛𝑑𝑒𝑙𝑖𝑗𝑘 𝑣𝑒𝑟𝑒𝑖𝑠𝑡 ℎ𝑒𝑡 𝑎𝑐𝑐𝑒𝑝𝑡𝑒𝑟𝑒𝑛 𝑣𝑎𝑛 𝑤𝑜𝑙𝑣𝑒𝑛 𝑑𝑎𝑡 𝑗𝑒 𝑒𝑒𝑛 𝑏𝑒𝑝𝑎𝑎𝑙𝑑 𝑛𝑖𝑣𝑒𝑎𝑢 𝑣𝑎𝑛 𝑜𝑛𝑣𝑜𝑜𝑟𝑠𝑝𝑒𝑙𝑏𝑎𝑎𝑟ℎ𝑒𝑖𝑑 𝑎𝑐𝑐𝑒𝑝𝑡𝑒𝑒𝑟”

Dat betekent niet dat we incidenten moeten bagatelliseren. Niet bij wolven, niet bij honden en niet bij welk dier dan ook. Het betekent wel dat we eerlijker moeten kijken naar hoe selectief wij risico’s beoordelen.

Samenleven met dieren vraagt verantwoordelijkheid. Bij huisdieren die we zelf in huis halen, maar ook bij wilde dieren die terugkeren in ons landschap. Dat samenleven is niet altijd comfortabel. Het schuurt soms. Het vraagt aanpassing, kennis en eerlijk beleid.

Maar als we de risico’s van onze eigen honden vaak kunnen plaatsen in een breder verhaal van liefde, verantwoordelijkheid en samenleven, waarom lukt dat gesprek dan zo moeilijk bij de wolf?